0016

ตอนที่ 16 ไทเฮาและหวางเฟยกลับเป็นคนเดียวกัน

เซียวอวี่ละสายตามาจากฉีนิง แล้วตอบว่า “กระหม่อมไม่มีอะไรทำ เห็นศาลาริมน้ำนี้เงียบสงบดี เลยมาพักผ่อนสักครู่”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” ฉู่อี้เหยาพยักหน้าน้อย ๆ

นางมองฉีนิงแวบหนึ่ง พอเห็นว่าฉีนิงไม่พูดอะไร ก็เลยต้องพูดต่อว่า “ถ้าอย่างนั้นฝ่าพระบาทตามสบายเถอะเพคะ ตำหนักนี้กับเจาอี๋นิงขอตัวไปก่อน”

ต่อหน้าฉู่อี้เหยา เซียวอวี่จะพูดอะไรมากก็ไม่เหมาะ และจะรั้งตัวไว้ก็ไม่ได้ แต่ตอนที่พวกนางเดินจากไป เซียวอวี่ก็ยังคงมองฉีนิงอยู่ โดยหวังให้นางเข้าใจความหมายของเขา

ฉู่อี้เหยากับฉีนิงกลับมาที่ตำหนักหยุนซี พอเห็นว่าไม่มีคนอื่นแล้ว นางก็กระซิบว่า “ท่านพี่หญิงไม่รู้สึกแปลกใจบ้างเหรอเพคะ ทำไมอ๋องอวี่ถึงไปอยู่ตรงศาลาริมน้ำนั้นได้ ถึงตรงนั้นจะไม่ใช่เขตที่พักของฝ่ายใน แต่ก็ไม่ได้อยู่ไกลจากตำหนักหยุนซีเลย ตามหลักแล้วพระองค์ไม่ควรไปเดินแถวนี้สิคะ”

ฉีนิงยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจว่า “บางทีพระองค์อาจจะมาโดยบังเอิญกระมัง คงไม่รู้หรอกว่าตำหนักหยุนซีที่อยู่มุมอับนี้จะมีคนพักอยู่”

“ที่ท่านพี่พูดก็มีเหตุผลเพคะ……” ฉู่อี้เหยาพยักหน้าอย่างใช้ความคิด