บทที่ 58 เด็กหญิงผู้น่ารักน่าเอ็นดู

กู้ซวงเฉิงที่ยื่นมือออกไปหวังจะหยิบขาหมูย่างกิน ทว่ากลับถูกยัดเยียดแผ่นยันต์ใส่มือมาถึงสองกำใหญ่

เขาถึงกับอึ้งงันไปชั่วขณะ…

แน่นอนว่าชายหนุ่มหวังใช้อาหารเลิศรสที่ตนปรุง เพื่อทำให้หลินเหมิงเหมิงพึงพอใจ แล้วแบ่งยันต์อาคมให้ตนบ้าง

ทว่ากลับนึกไม่ถึง ว่าเรื่องราวมันจะง่ายดายและรวดเร็วปานนี้ เพียงพริบตาเดียว

ในเมื่อมียันต์อาคมแล้ว ใยจะต้องไปสนใจขาหมูอีกเล่า!

กู้ซวงเฉิงกวาดสายตามองหลินเหมิงเหมิง ยามนี้เขากลับรู้สึกว่าแม่หนูคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูขึ้นมาเป็นกอง

ช่างพูดจ้อเจื้อยแจ้วงั้นรึ? นี่มิใช่คนพูดมากเสียหน่อย ชัดเจนว่าเป็นเด็กเปิดเผยร่าเริงต่างหาก

เจ้าเล่ห์แสนกลงั้นรึ? นี่จะเรียกว่าเจ้าเล่ห์ได้อย่างไร เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ออกมาร่อนเร่อยู่ภายนอก หากไม่รู้จักใช้เล่ห์เหลี่ยมปกป้องตนเองบ้าง ก็คงเอาชีวิตรอดได้ยากมิใช่หรือ?

เอาแต่ใจ? นี่เขาเรียกว่าความไร้เดียงสาและตรงไปตรงมา คนนิสัยเช่นนี้ต่างหาก ที่คบหาได้สนิทใจที่สุด