บทที่ 5 บังเอิญได้ยิน

คืนเดือนมืดลมกรรโชกแรง

กู้ซวงเฉิงลอบออกจากกระท่อมฟางของตน เดินเท้าอยู่ครึ่งชั่วยาม จึงมาถึงสถานที่อันเปล่าเปลี่ยวและมืดมิดแห่งหนึ่ง เบื้องหน้านี้คงเป็นจุดที่หวังเฟยอวี่เคยเล่าไว้ไม่ผิดแน่

รอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงและนกร้องขับขาน บรรยากาศยามอยู่ตัวคนเดียวชวนให้รู้สึกวังเวงอยู่ไม่น้อย

กู้ซวงเฉิงไม่กล้าเถลไถลอยู่นาน เขาจำกัดเวลาไว้เพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น แล้วต้องรีบกลับทันที

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ชายหนุ่มกลับคว้าน้ำเหลว เม็ดยามีขนาดเล็กเพียงนั้น ผืนป่าก็กว้างใหญ่ปานนี้ หาไม่เจอย่อมเป็นเรื่องธรรมดา

แต่เขาก็ไม่ได้ท้อแท้แต่ประการใด เส้นทางสู่การเป็นยอดคนผู้แข็งแกร่ง ย่อมเต็มไปด้วยขวากหนามและความยากลำบากเสมอ

….

คืนวันต่อมา

เขาลอบย่องมาอีกครั้ง ค้นหาบริเวณข้างเคียงอยู่อีกครึ่งชั่วยาม แต่ก็ยังไม่พบสิ่งใด

กู้ซวงเฉิงออกค้นหาติดต่อกันอยู่หลายคืน ฟ้าไม่ทอดทิ้งคนพยายาม ในที่สุดค่ำคืนที่ห้า เขาก็ค้นพบเม็ดยาเสียจนได้!