บทที่ 4 จะไปหาเม็ดยาเสียจากที่ไหน?

ผู้ดูแลก่งแปลกใจกับคำพูดของกู้ซวงเฉิงอย่างเห็นได้ชัด

เขาย่อมรู้แก่ใจดีว่าของที่ตนนำมาขายให้พวกมันคือเม็ดยาเสีย ทว่าตราบใดที่เขาอ้างว่าเป็นยาวิเศษชั้นดี ไอ้พวกเศษขยะศิษย์รับใช้หน้าไหนจะกล้าปากพล่อยว่าเป็นเม็ดยาไร้คุณภาพกันเล่า?

ทว่าไม่นานเขาก็คิดได้ ต้องเป็นเพราะวันที่ตนเองลงแส้โบยกู้ซวงเฉิง คงทำให้มันกลัวจนขึ้นสมอง เจ้าเด็กนี่ถึงได้ยอมเสนอหน้ามาขอซื้อเม็ดยาเสียเพื่อเอาอกเอาใจประจบสอพลอ

เมื่อเห็นกู้ซวงเฉิงรู้จักเอาตัวรอดเช่นนี้ ผู้ดูแลก่งจึงหัวเราะลั่นอย่างพึงพอใจ ก่อนล้มเลิกความคิดที่จะเพิ่มปริมาณฟืนในทันที

"ได้! ในเมื่อเจ้าอยากได้ถึงเพียงนี้ คราวหน้าข้าจะแบ่งให้เจ้ามากหน่อย หินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งก้อน ข้าจะให้เม็ดยาเสียเจ้าไปเลยสองเม็ด!"

"ขอบพระคุณผู้ดูแลก่งขอรับ!" กู้ซวงเฉิงเอ่ยตอบ

"รู้ความก็ดีแล้ว" ผู้ดูแลก่งหัวเราะร่า ก่อนจะหันไปตวาดใส่หวังเฟยอวี่