เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 ซินเดอเรลลา
เซี่ยกุยหลานยืนก้มหน้าอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมนานครึ่งชั่วโมง แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลย
ดูเหมือนจะผิดปกติจริง ๆ เซี่ยกุยหลานจึงเลิกสนใจ แล้วเดินตัวตรงกลับไปนอนทั้งอย่างนั้น
เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อเฉินอู้ตื่นขึ้นมา ก็พบว่าเซี่ยกุยหลานไปแล้ว เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงไปโรงพยาบาล แต่พอเดินเข้าห้องเรียน กลับพบว่าเซี่ยกุยหลานมาถึงก่อนเขาเสียอีก
และดูเหมือนจะมาถึงนานแล้วด้วย
เซี่ยกุยหลานหลุบดวงตาสีดำสนิทและเย็นดุลง ภายในดวงตามีความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย ราวกับอดนอนมาทั้งคืน ทั้งตัวมีบรรยากาศเย็นเยียบ นักเรียนหลายคนที่มาถึงห้องเรียนก่อนแล้วต่างไม่กล้าพูดอะไร
จางหยวนโจวก็หดคอ นั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ราวกับนกกระทาที่กำลังตัวสั่น
แย่แล้ว เมื่อครู่เขาคิดจะขอลอกการบ้านเซี่ยกุยหลาน แต่ยังไม่ทันอ้าปาก พอสบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความดุร้ายของอีกฝ่าย แผ่นหลังก็ชาไปหมด จนเกือบคิดว่าเซี่ยกุยหลานอยากใช้มีดฆ่าเขาเสียแล้ว
เฉินอู้ "..."
เฉินอู้เดินไปที่นั่ง วางกระเป๋านักเรียนลง จากนั้นหันกลับไปฟุบตัวบนพนักเก้าอี้เพื่อมองใบหน้าเซี่ยกุยหลาน ยาลดบวมที่ใช้เมื่อคืนได้ผลดีมาก รอยบวมยุบลงไปเกินครึ่งแล้ว