เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 กอดได้แค่ครั้งเดียว
เฉินอู้จับข้อมือเซี่ยกุยหลานแล้วพาเดินออกไป ทั้งสองออกจากโรงเรียนก่อนเวลา เดิมทีเฉินอู้ไม่ได้คิดจะเรียกคนขับรถมารับ ตั้งใจจะนั่งรถโดยสารประจำทางกลับบ้านพร้อมเซี่ยกุยหลาน
แต่พอเดินมาถึงประตูโรงเรียน กลับพบว่ารถของกวนสิงเสวี่ยยังจอดอยู่ เฉินอู้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจับเซี่ยกุยหลานเดินเข้าไปหา
กวนสิงเสวี่ยกับเฉินจวินซานมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาที่ดีมาก ตอนเย็นทั้งคู่ไปเดินห้างสรรพสินค้าด้วยกัน แล้วนำรองเท้ามาส่งให้เฉินอู้ เห็นว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงเฉินอู้ก็จะเลิกเรียนแล้ว จึงถือโอกาสรอเขาอยู่ที่นี่
เบ้าตาลึกของเซี่ยกุยหลานดูมืดครึ้มน่ากลัวท่ามกลางคืนที่ฝนตกหนัก เขาขมวดคิ้ว คิดจะสะบัดมือเฉินอู้ออก
แต่เฉินอู้กลัวว่าเขาจะหนี จึงไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด สุดท้ายเซี่ยกุยหลานก็ทำได้เพียงยอมให้เฉินอู้จูงไปที่รถของกวนสิงเสวี่ย
เฉินจวินซานเป็นคนขับรถ เดิมทีกวนสิงเสวี่ยนั่งรอเฉินอู้อยู่ที่เบาะหลัง เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเซี่ยกุยหลานมาด้วย เธอจึงลงจากรถแล้วย้ายไปนั่งเบาะข้างคนขับ
พอเดินมาถึงประตูรถ เธอเหลือบเห็นรองเท้าบนเท้าของเซี่ยกุยหลาน จึงเพิ่งรู้ว่าเฉินอู้ให้เธอซื้อรองเท้ามาเพื่ออีกฝ่าย
"ประธานกวน" เซี่ยกุยหลานหลุบตาลง ทักทายพ่อเฉินกับแม่เฉิน "ประธานเฉิน"
สำหรับตระกูลเซี่ย เขาเป็นเพียงคนรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น สำหรับตระกูลเฉินก็เช่นเดียวกัน เขาไม่มีสิทธิ์เรียกพ่อเฉินกับแม่เฉินว่าคุณลุงคุณป้า ต่อให้เฉินอู้พาเขากลับบ้าน ก็ไม่อาจเรียกขานเกินฐานะได้