เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 ร่วมรักด้วยความแค้น
ฝ่ามือของเฉินอู้เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ในห้องรับรองมีคนอยู่มากมาย เดิมทีเขาก็แทบหายใจไม่ออกอยู่แล้ว พอถูกเซี่ยกุยหลานมองด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก สมองของเขาก็ขาวโพลนไปหมด
กระทั่งประตูบานใหญ่ที่ตกแต่งด้วยลวดลายแกะสลักของห้องรับรองถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน ความเงียบอันแปลกประหลาดจึงถูกทำลายลง
เซี่ยซางจิ่งยืนอยู่หน้าประตู เขาสวมต่างหูสีเงินตรงกระดูกอ่อนใบหู คาบบุหรี่ที่สูบไปแล้วครึ่งมวนไว้ระหว่างฟัน ควันจาง ๆ ลอยผ่านใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนหวานของเขา ให้ความรู้สึกทั้งอันตรายและไม่ยี่หระต่อสิ่งใด
"คุณชายเซี่ย" ทุกคนต่างลุกขึ้นยืน
เซี่ยซางจิ่งไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาหมุนไฟแช็กเล่นอยู่ในมือจนเกิดเสียงคลิกเบา ๆ ก่อนเดินไปนั่งข้างโซฟา มองเฉินอู้แล้วกระตุกยิ้มถามว่า "เป็นไง หายโกรธหรือยัง?"
เดิมทีคืนนี้พวกเขากำลังขี่ม้ากันอยู่ในสนาม แต่จู่ ๆ ฝนก็ตกหนัก จึงพากันมาที่สโมสรแห่งนี้ ซึ่งเป็นกิจการของตระกูลเซี่ยเช่นกัน ตั้งอยู่ติดกับสนามขี่ม้า และอนุญาตให้เฉพาะสมาชิกเข้าใช้บริการ
เซี่ยซางจิ่งมักพาเจ้าของร่างเดิมและคนอื่น ๆ มาเที่ยวเล่นที่นี่
เมื่อครู่พ่อเซี่ยโทรศัพท์มาที่สนามขี่ม้า เซี่ยซางจิ่งจึงออกไปหลายนาที พอกลับมา เฉินอู้ก็ไม่ใช่เฉินอู้คนเดิมแล้ว
เฉินอู้กลัวว่าเซี่ยซางจิ่งจะสั่งให้คนลากอีกฝ่ายออกไปซ้อมอีก เขาเม้มปากเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าอย่างรู้ความ