เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บรึ๋ยศักดิ์: [แล้วนั้นมันตัวบ้าอะไรอีกฟระนั้น!]
กัปตันทีมฟุตบอลโรงเรียนไรมง: [โกเลม! นั่นมันโกเลมชัด ๆ! เหมือนหลุดออกมาจากนิยายเลย!]
น้องหมาหน้าแมว: [แล้วอีกตัวล่ะ? ฉันว่ามันดูไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตบนโลกเลยนะ หน้าตาอย่างกับเอเลี่ยนเลย!]
ตามล่าหาพี่มาก: [ไดโนเสาร์! ไดโนเสาร์ของพวกเราหายไปหนายยย!]
ปูนิ่มทอดกระเทียม: [โล่ที่ออก้าถือมันสร้างสนามพลังได้! แม่เจ้า! โล่พลังงานมันสร้างได้จริง ๆ!]
ไข่เจียวสีน้ำตาล: [แต่ฉันว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์กว่ามันคือลูกแก้วยักษ์ที่ออก้าปาออกมานั่นมากกว่า มันใช้เทคโนโลยีอะไรกันถึงเก็บสัตว์ขนาดยักษ์เอาไว้ได้!]
ชาวเน็ตทั้งตกตะลึงและทึ่งในความสามารถของหล่นไปพร้อมกัน บ้างก็ถึงกับตั้งโต๊ะรับชมการถ่ายทอดสดเพื่อนั่งวิเคราะห์กันเลยทีเดียว เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังขรมไปทั่วทุกทวีป บางคนแคปภาพหน้าจอไว้ตรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“คิริซาวะคุง…มันหมายความว่ายังไงกันแน่…คำสั่งสุดท้ายเมื่อกี้น่ะ…” อาจารย์ริมูรุมองสลับไปมาระหว่างหน้าจอและหล่นซึ่งนอนอยู่บนเครื่องอ่านความทรงจำ ลางสังหรณ์ไม่ดีก่อตัวขึ้นในอก ยิ่งนึกถึงคำพูดสุดท้ายก่อนที่หล่นจะเดินขึ้นเวที เธอก็ยิ่งใจไม่ดี มือบางกำชายเสื้อไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
“เขา…ไม่สิ พี่จะรอดใช่ไหม?” เอจิโกะเอ่ยถามเซ็ทสึกะ