Ep-6: ความจริงที่โลกได้รับรู้

อึก…! หล่นรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาหลายร้อยคู่ที่กำลังจ้องมองมา สายตาของแต่ละคนแสดงความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป โกรธ เกลียด หรือสมเพช แต่ทั้งหมดล้วนเป็นอารมณ์ด้านลบแทบทั้งสิ้น ความเกลียดชังที่นักเรียนทั้งหอประชุมมีต่อตัวเขาไม่ได้จางลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทวีคูณขึ้นหลังจากที่การฉายความทรงจำจบลง

แรงกดดันมหาศาลจากนักเรียนทั่วทั้งหอประชุมทำให้หล่นเครียดจนแทบขาดสติ ท้องไส้ปั่นป่วนจนราวกับจะอ้วกออกมา หูก็อื้ออึงไปหมดจนฟังอะไรไม่รู้เรื่อง

ความกระวนกระวายก่อตัวขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว จังหวะหายใจของหล่นเริ่มถี่ขึ้นคล้ายคนเป็นหอบหืด สายตากรอกมองไปทั่วอย่างร้อนรน

‘อยากออกไปจากที่นี่…!’ หล่นคิดอยู่ภายในใจอย่างวิตกกังวล มือทั้งสองข้างค้ำยันเก้าอี้พยายามฝืนลุกขึ้นจากที่นั่ง ถึงแม้จะรู้ดีว่าร่างกายของตัวเองในตอนนี้ไม่ไหวเอาเสียเลย แต่การฝืนทนอยู่ที่นี่ต่อไปมีแต่จะเพิ่มความเครียดให้กับตัวเองมากขึ้นเท่านั้น

“นั่นนายจะไปไหน?” มือหนาของบุคคลปริศนาพุ่งเข้าคว้าจับไหล่หล่นเพื่อรั้งตัวไว้ ไม่รู้ว่าแรงของอีกฝ่ายมากเกินไปหรือหล่นอ่อนแอกันแน่ ไม่ว่าจะพยายามสะบัดมากแค่ไหน มือหนานั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนหล่นเริ่มรู้สึกเจ็บ