Ep-5: ความทรงจำที่ตอกย้ำต่อสาธารณชน

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและเกลียดชังของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาว สิ่งนี้ไม่ได้แปลว่าหล่นเหลือตัวคนเดียวในโลกใบนี้หรอกหรือ?

เพราะแม้แต่คนในสายเลือดเดียวกันที่ควรจะเป็นที่พึ่งพิงได้มากที่สุด กลับเลือกที่จะตีตัวออกห่างและเหยียบย่ำซ้ำเติม เมื่อฉุกคิดขึ้นมาได้ หัวใจของหล่นก็รู้สึกหวิววาบและว่างเปล่า ยิ่งหันกลับมามองความเป็นจริงอันโหดร้ายรอบตัว มันก็ยิ่งทำให้เขาเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ

ชีวิตในชาติก่อนของเขาเป็นเพียงคนธรรมดาเดินดินทั่วไป ไม่ได้มีความพิเศษโดดเด่นหรือด้อยไปกว่าใคร การที่เขาต้องหลุดเข้ามาสวมร่างของไอ้หล่นคนนี้จนถึงตอนนี้ มันก็ไม่ได้ช่วยให้ตัวเขาดูพิเศษขึ้นมาตรงไหนเลยสักนิด... มันรู้สึกราวกับว่าตัวเขานั้นเป็นเพียงแค่ตัวซวยที่ถูกดึงมารับเคราะห์กรรมแทนเจ้าของร่างเดิมเพียงลำพัง ช่างเป็นความอยุติธรรมที่โคตรจะเฮงซวยเสียจริง!

เอจิโกะละสายตาความโกรธเกรี้ยวออกจากหล่น แล้วหันไปรับหนังสือพร้อมลายเซ็นสดจาก ศ.ชิโรเอะ พร้อมกับโค้งตัวขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะก้าวเดินจ้ำอ้าวลงจากเวทีไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนรอบข้างต่างสัมผัสได้ถึงอารมณ์คุกรุ่นเดือดดาลที่อัดแน่นอยู่ในอกของเธอผ่านทางสีหน้าแววตาอย่างชัดเจน

“แหะ ๆ... เอาล่ะครับ ก็จบกันไปแล้วนะครับสำหรับอาสาสมัครคนที่สองของเรา... ดูเหมือนว่าบรรยากาศครื้นเครงในหอประชุมจะเริ่มตึงเครียดและอึดอัดขึ้นมานิดหน่อยแล้วสินะเนี่ย...”