0167

⬢⬢⬢

ตอนที่ 167 จบบทขุนเขาบรรพกาล

บทที่ 167 ขุนเขาบรรพกาล

ศิษย์ทุกคนต่างรีบรุดไปทางเขาหลังสำนักด้วยความเร็วสูงสุด

ปู้เฟยเยียนและพวกพ้องมองหน้ากันแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ทำอย่างไรดี พวกเราควรไปดูหรือไม่?”

“ไปสิ” “พวกเราต้องไปอย่างแน่นอน”

เขาหลังสำนักเกิดความเคลื่อนไหวใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ ทั้งยังเป็นถึงอสูรใหญ่ พวกเขาย่อมต้องไปชมดูสักครา

ปู้เฟยเยียนและเว่ยเจ๋อหลานเอ่ยออกมาพร้อมกัน ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะสบตากัน เว่ยเจ๋อหลานยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ปู้เฟยเยียนเผลอไผลไปชั่วขณะหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

หลังจากนั้นไม่นานนัก ทั้งหมดก็ออกเดินทางพร้อมกันมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เหล่าศิษย์ผู้อื่นมุ่งไป

“ปราณอสูรช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน”