กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 571 มีชีวิตก็เป็นคนของฉัน ตายไปก็เป็นผีของฉัน
ขอบตาของไป๋เวยแดงก่ำ เสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธ เธอถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “เพื่อผูกมัดฉัน นายถึงกับทำแบบนี้กับพ่อแม่ฉันเลยหรือ จ่านหมิงอี้ ฉันแทบจะไม่รู้จักนายแล้ว!”
“เวยเวย เธอดื้อรั้นถึงขนาดนี้ ผลักไสฉันไปไกลเป็นพันลี้ ไม่ยอมพูดกับฉันแม้แต่ครึ่งคำ ฉันไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ เลยต้องหาเรื่องมาคุยกับเธอ ถึงจะเป็นการทะเลาะด้วยคำพูดร้าย ๆ … อย่างน้อยก็ยังนับว่าได้สื่อสารกัน” จ่านหมิงอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความจนใจวูบหนึ่ง ก่อนอธิบายเสียงเบา “แววตาที่เธอมองฉัน เหมือนมองสิ่งเกะกะไร้ประโยชน์ มันทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก!”