กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 516 นี่มันปีศาจชัด ๆ!
“ไอ้โรคจิตน่ารังเกียจ! จับคนไปตั้งมากมายทำไม? แล้วมันจับไปได้มากขนาดนั้นยังไง?” ไป๋เฉียงมีสีหน้าเกลียดชัง โกรธจนกระทืบเท้า ดวงตาราวกับพ่นไฟออกมาได้
ในหัวเธออดนึกถึงสีหน้าร้อนใจและเจ็บปวดของครอบครัวผู้สูญหายไม่ได้ เพลิงโทสะในใจยิ่งลุกโชน เบื้องหลังโลกที่ดูสงบสุขนี้กลับซ่อนแผนการอันน่ากลัวเช่นนี้อยู่ ทำให้เธอโกรธและคับแค้นใจอย่างยิ่ง