กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 512 ติดอยู่ในทางตัน วิกฤตใกล้เข้ามา
จ่านหมิงอี้ร้อนใจจนแทบมอดไหม้ ราวกับมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในอก พร้อมจะกลืนกินเขาได้ทุกเมื่อ
เขายกเท้าขึ้นอย่างฉับพลัน ออกแรงเตะบานประตูสองครั้งสุดแรง บานประตูที่เมื่อครู่เขายังเตะล้มได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้กลับส่งเสียงทึบหนัก ราวเสียงฟ้าร้องก้องอยู่ในพื้นที่ปิดตาย แต่ก็เหมือนก้อนหินจมหายลงทะเล ไม่อาจทำให้ภายนอกสะเทือนแม้แต่น้อย
เขาเบิกตากว้างด้วยความกังวล มองไปนอกประตูอย่างร้อนใจพอดีกับเห็นเจ้าหน้าที่สุขาภิบาลของศูนย์พักฟื้นกำลังเข็นถังขยะเดินเอื่อย ๆ มาทางนี้
“นี่! ช่วยพวกเราด้วย!”