กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 511 เธอใช้ไม้ขีดก้านเดียวช่วยชีวิตคน
ไป๋เวยส่ายหน้า สีหน้าเคร่งขรึมราวกับมีชั้นน้ำค้างแข็งปกคลุม ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับขุนพันแน่นอน ดูท่าเขาจะเริ่มลงมือแล้ว พวกเราต้องเร่งฝีเท้า” แววตาของเธอแน่วแน่ดุจเหล็กกล้า ทว่าก็แฝงความกังวลอยู่ราง ๆ เธอรู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที วิกฤตครั้งใหญ่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ดุจกระแสน้ำเชี่ยวกราก