กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 420 เธอไม่เคยปรานีคนชั่ว
ลุงทาคำรามเสียงแหบพร่าและเดือดดาล มือทั้งสองข้างยันโต๊ะโดยไม่รู้ตัว พยายามพยุงร่างให้มั่นคง แต่ยังไม่ทันได้สติเต็มที่ ตำรวจในเครื่องแบบสองนายก็รีบเข้ามากดเขาคว่ำลงบนโต๊ะ
“กร๊าก!” เสียงกุญแจมือเย็นเยียบดังขึ้นในห้องรับแขกอันเงียบสงัด ฟังแล้วเสียดหูเป็นพิเศษ
ใบหน้าลุงทาถูกกดแนบกับโต๊ะจนแก้มบิดเบี้ยว ลมหายใจของเขาถี่กระชั้น หน้าอกกระเพื่อมแรง แววตาฉายความลนลานวูบหนึ่ง
“พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจับผม?! ผมบริสุทธิ์!” เสียงของเขาเค้นออกมาจากลำคอ แหบพร่าและสิ้นหวังอยู่หลายส่วน ราวกับพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายแก้ต่างให้ตัวเอง “คุณ ช่วยผมด้วย—คุณ—”