กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 415 คฤหาสน์หลังนี้ช่างแปลกประหลาดและลึกลับ
ไป๋เวยฟังคำพูดของลั่วชุนหยางแล้วรู้สึกสับสนปนเปอยู่ในใจ อาหลินช่วยคนชั่วทำชั่ว ทั้งภักดีอย่างโง่เขลาและโง่เง่า ตายไปก็สมควรแล้ว! เมื่อเห็นลั่วชุนหยางมีสีหน้าเจ็บปวดจนแทบขาดใจ เธอก็ยิ่งรู้สึกสะใจ
ลั่วชุนหยางฝืนยิ้มออกมา “ในใจฉันรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะไปพูดกับใคร เลยมาอยู่กับพวกคุณ อาหลินมีบุญคุณกับฉัน เขาเป็นพี่น้องที่ดีของฉัน”
จ่านถิงรีบถอนหายใจอย่างเห็นใจแล้วปลอบ “ชุนหยาง ทำใจให้สงบเถอะ คนตายฟื้นคืนชีพไม่ได้ อาหลินทำถึงขนาดนี้เพื่อคุณ เขาเป็นคนมีน้ำใจต่อพี่น้อง คุณต้องชดเชยให้ครอบครัวของเขาให้ดี”
“เขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีครอบครัวแล้ว”