กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 414 แสร้งเศร้าเสียหน่อย
“นังหนู หลับไม่ไหวติงตั้งนานแน่ะ หลับยิ่งกว่าตัวสลอทอีกให้ตายสิ ผ้าปูที่นอนเปียกชุ่มเหงื่อของแกหมดแล้ว ดูตัวเองสิ เหมือนเพิ่งงมขึ้นมาจากน้ำ ร่างกายแกคงจะกลายเป็น ‘ผักดองแห้งขาดน้ำ’ แล้ว!”
ลั่วชุนหยางรู้ว่าตอนนี้แม่ลูกคู่นั้นคงไม่สะดวกต้อนรับแขก จึงดึงมือที่กำลังจะเคาะประตูกลับมา แต่หัวใจอันโดดเดี่ยวและโศกเศร้ากลับสงบลง