กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 287 มือที่สามชายโดนรุมแล้ว
ไป๋เวยไม่มองผู้ป่วยพิเศษอีก หันหน้ามาคีบเสี่ยวหลงเปาหนึ่งลูกใส่ชามกระเบื้องสีขาวตรงหน้าจ่านหมิงอี้ แล้วส่งยิ้มอ่อนโยนให้ “ตั้งใจกินข้าว อย่าคิดฟุ้งซ่าน”
จ่านหมิงอี้นั่งตัวตรงสง่างาม สีหน้าหม่นหมองพลันหายวับไปทันที ยัยคนนี้เข้าใจเขามากขึ้นทุกวันจริง ๆ!
เขายิ้มปลอบเธอ “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้คิดฟุ้งซ่านเลยสักนิด เรื่องแค่นี้เอง!”
ไป๋เวยพยักหน้าอย่างชื่นชม เป็นนักแสดงเก่งอีกคนแล้ว “ไม่คิดก็ดี!” น้ำส้มสายชูแทบจะพุ่งออกมาจากตาอยู่แล้ว แต่ยังทนเก็บอาการไว้ได้ นับว่าเก่งเหมือนกัน
จ่านหมิงอี้กลับอดทนได้ แถมยังทำสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยอีกด้วย