กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 212 เธอตอบรับคำขอแต่งงาน
เธอวางแผนอนาคตของเราสองคนไว้แล้ว ฉันก็ต้องเก็บมันกลับมาอยู่แล้ว!
จ่านหมิงอี้นึกถึงตอนที่เธอโยนอนาคตของเธอกับเขาทิ้งไปอย่างเด็ดขาด แถมยังบอกว่าเป็นของที่ไม่จำเป็น หัวใจเขาก็ราวกับถูกมีดกรีด
“เวยเวย ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง ฉันเลอะเลือนเกินไป ไม่เข้าใจความหวังดีของเธอ ไม่ได้ให้อนาคตที่ชัดเจนกับเธอ ขอโทษ เป็นฉันที่ทำให้เธอผิดหวัง!”
“ไม่เลย ไม่เลย... อย่าพูดแบบนั้น นายทำดีมากแล้ว เป็นฉันเองที่คิดไม่รอบคอบ ไม่ได้คำนึงถึงความคิดของนาย อยู่ ๆ ก็เตรียมทุกอย่างไปเรื่อยเปื่อย จนนายตั้งตัวไม่ทัน”
ไป๋เวยกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน จู่ ๆ ก็อยากหนีไปให้พ้น