บทที่ 211 คำขอแต่งงานที่เธอไม่ได้เอ่ย เขาเติมเต็มให้

บทที่ 211 คำขอแต่งงานที่เธอไม่ได้เอ่ย เขาเติมเต็มให้

เขาค่อย ๆ วางไป๋เวยลงบนเตียง ถอดรองเท้าให้เธอ ห่มผ้าคลุมจนมิดชิด แล้วออกจากห้องปิดประตูตามหลัง ก่อนจะเดินไปเคาะประตูห้องคุณแม่ไช่

คุณแม่ไช่เปิดประตูอย่างสงสัย พอเห็นจ่านหมิงอี้ยืนอยู่ข้างนอกก็ยิ้มกว้างพลางพินิจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ใบหน้าก็ถูกตบฉาดเข้าให้ พอกำลังงุนงง แก้มอีกข้างก็ถูกตบซ้ำจนล้มลงกับพื้น

ใบหน้าเหี่ยวย่นของคุณแม่ไช่แสบร้อนด้วยความเจ็บ เธอปิดหน้าด้วยความหวาดกลัวแล้วคลานลุกขึ้นมา ก่อนจะกระทืบเท้าถามอย่างไม่อยากเชื่อ “จ่านหมิงอี้ นาย... นายเป็นทหารแท้ ๆ มีสิทธิ์อะไรมารังแกประชาชนอย่างฉัน?”