กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 174 เขาน่ารังเกียจขนาดนี้ ไม่ควรได้รับการให้อภัย
“ฉันไม่ให้เลี้ยง ฉันจะบอกทาง นายขับรถ แล้วฉันจะทำให้นายเห็นว่าคนแปลกหน้าที่เพิ่งพบกันยังดีกว่านายเป็นร้อยเท่า!”
ไป๋เวยบอกทางเขาตรงไปจนถึงหน้าร้านอาหารของโหยวต้าเข่อ
อันหงเซียวไม่พอใจขึ้นมาทันที “ที่นี่ไกลจากโรงพยาบาลเกินไป เวลาไปตัดแว่นไม่พอแล้ว”
“หัดเป็นคนก่อน แล้วค่อยทำงาน”
ไป๋เวยเดินเข้าร้าน ก็เห็นโหยวต้าเข่อนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ “พี่ใหญ่โหยว สวัสดี ยังจำฉันได้ไหม?”
“สวัสดี ๆ…รีบเข้ามานั่ง!” โหยวต้าเข่อแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง จ้องไป๋เวยอย่างตกตะลึง