กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 128 เขากลับเริ่มเมินเธอเสียแล้ว
ไป๋เวยทักทายเขาอย่างจนใจแต่สุภาพ แล้วก็เตรียมจะขึ้นรถ…
เหลียงสือชิงรีบก้าวเข้ามา มือใหญ่ตบปังลงบนมือจับประตูรถ เขาขมวดคิ้วจ้องเธอ แต่ในชั่วขณะที่ไม่ทันระวัง ใจกลับเต้นกระสับกระส่ายขึ้นมา
นังหนูคนนี้แม้ไม่แต่งหน้าก็สวยจนตะลึง ผิวเนียนราวกับไข่ขาวต้มจนสุก ทั้งนุ่มนวลจนแทบแตะแล้วแตก ดวงตากลมโตฉ่ำวาวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ราวกับพูดได้ ทำเอาคนมองใจคันยุบยิบ
เขารีบเบือนสายตา มองแค่กระหม่อมของเธอ “เธอจะไปไหน?”
“ถามอะไรไม่เข้าท่า ก็ไปทำธุระน่ะสิ!” ไป๋เวยตอบสั้น ๆ