กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 118 เธอโอบฉันอยู่ ฉันยังจะสงสัยอะไรอีก
ไป๋เวยถอนหายใจอย่างหม่นหมอง “ดีแล้วที่คุณไม่รู้สึกเจ็บ”
แต่ฉันเจ็บเหลือเกิน!
สงสารเขาในอดีต
ยิ่งสงสารตัวเองในตอนนี้
＊
จ่านหมิงอี้ขับรถเข้าไปในบริเวณโรงพยาบาลประจำเมือง เขาลงจากรถแล้วอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อเปิดประตูให้ไป๋เวย ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะใส ๆ ของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลัง…
“หมิงอี้? ฉันนึกว่าตาฝาดเสียอีก ไม่คิดว่าจะเป็นคุณจริง ๆ!”
จ่านหมิงอี้เหลือบมองไป “จินชุ่ยเป่า? เธอมาทำอะไรที่นี่?”
ไป๋เวยกลับอดแปลกใจไม่ได้ ไม่คิดว่าจ่านหมิงอี้ที่ขลุกอยู่ในค่ายทหารมาหกเจ็ดปี จะรู้จักหญิงสาววัยเดียวกันคนอื่นนอกจากลั่วจิ่นด้วย