กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 117 แค่เธอไม่แตะต้องฉันก็พอ
เท้าคู่งามอมชมพูนั้น ผิวบอบบางและบางจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ดูราวกับแตะนิดเดียวก็แตก นิ้วเท้าแต่ละนิ้วกลมมนขาวผ่องเหมือนไข่มุก แค่พื้นมีเศษอะไรอยู่เล็กน้อยก็อาจบาดฝ่าเท้าเธอได้…
หัวใจของเหลียงสือชิงเต้นกระสับกระส่ายอย่างหนัก เขายิ่งไม่พอใจที่เธอเสี่ยงอันตรายและทำตัวไม่เรียบร้อยแบบนี้
“ทำไมไม่ใส่ทั้งรองเท้าทั้งถุงเท้า ดูเธอก็น่าจะเป็นกุลสตรี ทำไมถึงได้ซกมกเหมือนคนบ้าอยู่เรื่อย…”
ไป๋เวยรีบกดเสียงต่ำ “ชู่—ชู่—ชู่—ห้ามพูด! รีบหุบปาก!”