กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 237 รอคอย
เสิ่นอีหนิงโยนตะเกียบในมือลงเสียงดัง “เคร้ง” แววตาเป็นประกายวาวโรจน์ “ฟางเพ่ยอวิ๋น คุณไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาพ่อของฉันที่สุด ท่านปฏิบัติต่อคุณเหมือนลูกแท้ ๆ คอยห่วงใยดูแลอย่างดี ไม่เคยตระหนี่ที่จะทุ่มเทเรี่ยวแรงและเงินทองให้คุณเลยสักนิด”
“ท่านเป็นคนที่เที่ยงธรรมและรักเกียรติรักศักดิ์ศรีขนาดไหน! เพื่อให้คุณได้เข้ามหาวิทยาลัย เพื่อให้คุณมีงานสบาย ๆ ทำ ถึงกับยอมละทิ้งศักดิ์ศรีไปวิ่งเต้นเส้นสายรอบด้าน”
“แต่ในช่วงเวลาเดียวกัน ลูกสาวแท้ ๆ ของท่านกลับต้องจำใจออกจากโรงเรียนเพราะความยากจนแสนสาหัส”
“พ่อของฉันไม่มีส่วนไหนที่ทำผิดต่อคุณเลยสักนิดเดียว”
นิ้วมือของฟางเพ่ยอวิ๋นกำผ้าปูโต๊ะไว้แน่น ใบหน้าร้อนผ่าว เธอกัดริมฝีปากล่าง ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว
เหลียงอันกอดฟางเพ่ยอวิ๋นไว้แล้วเอ่ยอย่างร้อนรนว่า “อีหนิง อย่าพูดอีกเลย เพ่ยอวิ๋นเธอยังเด็ก บางเรื่องยังคิดไม่ตก เดี๋ยวพวกเราค่อยเกลี้ยกล่อมเธออีกที”
“น้าเหลียงคะ แต่พี่สะใภ้ฉันเพิ่งจะอายุ 23 เองนะคะ” จี้หลิงหลิงเบะปาก