ตอนที่ 233 ความรับผิดชอบของจี้จงหลินล้วนๆ

ตอนที่ 233 ความรับผิดชอบของจี้จงหลินล้วนๆ

เสิ่นอีหนิงอยู่ใกล้ประตูที่สุด เธอเดินไปเปิดประตู พลันเกิดความคิดแวบขึ้นมาว่าคงไม่ใช่จี้จงหลินกลับมาหรอกนะ แต่พอลองคิดดูอีกที จี้จงหลินก็ไม่น่าจะเคาะประตู

ประตูใหญ่ของเรือนนายพลใช้งานมาหลายปี ทั้งเอียงลงด้านล่างทั้งหนาหนัก เสิ่นอีหนิงออกแรงดึงเปิด เงยหน้าขึ้น ชั่วพริบตานั้นก็ถึงกับอึ้งงัน

ผู้มาเยือนแต่งกายหรูหรา สวมเสื้อคลุมหนังเพียงพอนยาวถึงเข่า หมวกขนแกะปิดหูจากเอ่อร์ตัวซือ รองเท้าหนังไซบีเรียขัดเงาวับจนสะท้อนแสง

มองแวบแรก ภูมิฐานจริง ๆ!

พอมองอีกที แสงสลัวก็ไม่อาจบดบังรอยปรุดั่งดวงดาวเกลื่อนฟ้าบนใบหน้าของคนผู้นั้นได้เลย

คนที่มีรอยปรุมากขนาดนี้ เสิ่นอีหนิงเคยเห็นอยู่คนเดียว นั่นคือหลี่ต้าโหยว