กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 232 คืนส่งท้ายปีเก่า
เสิ่นเว่ยจวินน้ำมูกน้ำตาไหลพรากเล่าถึงอดีตอันขมขื่นของเสิ่นอีหนิง ทุกถ้อยคำไม่ลืมที่จะยกยอเสิ่นอีหนิงให้งดงามดั่งดอกไม้ เรียนหนังสือมาเพียงไม่กี่ปี สุภาษิตคำพังเพยที่เคยร่ำเรียนมาก็งัดเอามาใช้จนหมดสิ้น
เขาเคยพบฟางเพ่ยอวิ๋นอยู่หลายครั้ง สมัยก่อนตอนที่ยังเป็นทหารผู้ช่วยงานให้จี้จงหลิน ฟางเพ่ยอวิ๋นมักจะหิ้วของอร่อย ๆ มาส่งให้จี้จงหลินอยู่บ่อย ๆ บางครั้งที่จี้จงหลินกำลังประชุมหรือติดงาน ฟางเพ่ยอวิ๋นก็จะฝากของกินไว้กับเสิ่นเว่ยจวิน
ฟางเพ่ยอวิ๋นเป็นลูกสาวของผู้ตรวจการการเมืองฟาง แต่เดิมเสิ่นเว่ยจวินยังนึกว่าจี้จงหลินกำลังคบหาดูใจกับฟางเพ่ยอวิ๋น ทว่าจี้จงหลินกลับบอกว่าเปล่า เป็นเพียงเพราะสองตระกูลมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันเท่านั้น
หลังจากเสิ่นอีหนิงแต่งงานกับจี้จงหลิน เสิ่นเว่ยจวินก็ถูกย้ายไปอยู่กรมส่งกำลังบำรุง ไม่ได้พบฟางเพ่ยอวิ๋นอีกเลย วันนี้พอได้เจอ เกือบจะจำไม่ได้ ฟางเพ่ยอวิ๋นดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อน
เสิ่นเว่ยจวินเอ่ยสรุป “อีหนิงใช้ชีวิตในชนบทลำบากมากจริง ๆ โชคดีที่ได้มาเจอพี่หลิน”