ตอนที่ 137 เยี่ยมชมสวนเหลียง

ตอนที่ 137 เยี่ยมชมสวนเหลียง

สายฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย ชวนให้ฟ้าดินหม่นหมองใจ

หลายวันติดต่อกันแล้วที่จี้จงหลินไม่ยอมกลับบ้าน นับตั้งแต่เสิ่นอีหนิงปฏิเสธที่จะไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เขาก็เย็นชาจนแข็งเป็นน้ำแข็ง

บางครั้ง เสิ่นอีหนิงยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองเห็นเขาขี่จักรยานผ่านใต้ตึกไปด้วยความเร็วไม่ลดลง สายตามองตรงไปข้างหน้า ราวกับลืมไปแล้วว่าในตึกหลังนี้ยังมีบ้านอยู่อีกหลังหนึ่ง และในบ้านก็ยังมีคนอยู่อีกคนหนึ่ง

เธอเฝ้ามองชามข้าวใบเดียวอันโดดเดี่ยวบนโต๊ะอาหาร ใช่ว่าจะไม่รู้สึกเสียใจ