ตอนที่ 62 ไม่แต่งก็ไม่แต่ง

ตอนที่ 62 ไม่แต่งก็ไม่แต่ง

ตกค่ำ จี้จงหลินมาหาเสิ่นอีหนิงที่เรือนรับรอง พอถึงหน้าประตูกลับเดินวนไปเวียนมา ลังเลไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า ราวกับทหารที่รบแพ้จนไม่มีหน้าไปพบนายพล

เขาค่อนข้างกลัวที่จะได้เห็นสีหน้าผิดหวังและเดียวดายของเธอ

หลังจากลังเลอยู่ห้านาที เขาก็ตัดสินใจว่าจะยังไม่บอกข่าวร้ายนี้กับเธอ รอให้หาทางแก้ปัญหาได้ก่อนค่อยพูดก็ยังไม่สาย

จี้จงหลินเดินเข้าไปในเรือนรับรอง แล้วเคาะประตูห้องของเสิ่นอีหนิง

ครั้งนี้ เธอเปิดประตูทันที แล้วมองเขาด้วยรอยยิ้มละมุน “รีบเข้ามาสิคะ”

ภายในห้องยังคงเหมือนเดิม ผ้าห่มพับไว้อย่างเรียบร้อย บนโต๊ะมีหนังสือเปิดกางอยู่เล่มหนึ่ง จี้จงหลินโตมาจนป่านนี้ ไม่เคยเห็นใครรอบตัวที่รักการเรียนรู้เหมือนเสิ่นอีหนิงมาก่อน หากเธอมีเงื่อนไขและโอกาสได้เรียน เผลอ ๆ อาจจะได้เป็นศาสตราจารย์ไปแล้วก็ได้