ตอนที่ 46 ถอยหนีเมื่อถึงคราว

ตอนที่ 46 ถอยหนีเมื่อถึงคราว

ห้าโมงครึ่งช่วงบ่าย รถไฟเทียบชานชาลาสถานีปลายทาง——หนิงเฉิง

นี่คือเมืองที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ไม่ว่าจะผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน หรือเปลวเพลิงสงครามปะทุ ก็ยังคงตั้งตระหง่านอยู่บนผืนแผ่นดินเสินโจว สืบทอดต่อเนื่องมานับร้อยปี เป็นเมืองชุมทางสำคัญทางเศรษฐกิจ การคมนาคม และยุทธศาสตร์ของแดนเหนือ

เมื่อลงจากรถไฟ สองเท้าเหยียบลงบนพื้นดิน จี้จงหลินก็เอ่ยว่า “ถึงแล้ว พวกเรามาถึงแล้วครับ”

ทั้งที่เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เสิ่นอีหนิงกลับรู้สึกสนิทสนมคุ้นเคยอย่างยิ่ง อาจเป็นเพราะบิดาผู้ให้กำเนิดเป็นคนหนิงเฉิง เธอก็ควรจะผูกพันกับผืนดินแห่งนี้ เพียงแต่มาช้าไปเกือบยี่สิบปีเท่านั้น

ขากลับจี้จงหลินไม่ได้แจ้งทางบ้าน จึงไม่มีคนมารับ เขาพาเสิ่นอีหนิงเดินออกจากสถานีรถไฟ มุ่งหน้าไปสถานีรถเมล์เพื่อขึ้นรถอย่างชำนาญทาง