ตอนที่ 45 กฎของการสมรส

ตอนที่ 45 กฎของการสมรส

รถไฟแล่นส่งเสียงดังกึกก้อง ข้ามผ่านขุนเขาและสายน้ำ ทุกสิ่งที่พานพบล้วนเป็นความโชคดี

นอกจากบทสนทนาที่จำเป็นอย่าง “กินข้าวไหม” “ดื่มน้ำไหม” จี้จงหลินแทบไม่ได้พูดคุยคำอื่นกับเสิ่นอีหนิงเลย ไม่นอนพักผ่อน เขาก็จะออกไปสูดอากาศตรงช่วงต่อระหว่างตู้รถไฟ ไปทีหนึ่งนานถึงสองสามชั่วโมงถึงจะกลับมา

ฟ้ามืดแล้วสว่าง สว่างแล้วกลับมืด หมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งช่วงบ่ายของวันที่สาม ในที่สุดในการประกาศก็แจ้งว่า อีกสองชั่วโมงจะถึงสถานีหนิงเฉิง

ลูกชายคนโตของเถียนเสี่ยวเฟิ่งสูดน้ำมูกพลางร้องเพลงเด็ก “ฉันเป็นทหาร ขี้ไม่เช็ดก้น นิ้วมือสองนิ้วปาดรวดเดียว ช่างรักความสะอาดจริง ๆ”

เสิ่นอีหนิงคิดว่าจี้จงหลินคงทนฟังเพลงนี้ไม่ไหวจนต้องเดินหนีไปแน่ ๆ