กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 37 หลักฐาน
วันนี้อากาศไม่เลว ไร้เมฆหมอกนับหมื่นลี้
เสิ่นเว่ยจวินบังคับเกวียนลา จี้จงหลินนอนอยู่บนกระดานเกวียน เหม่อมองท้องฟ้าจนใจลอย เขาปวดศีรษะ นั่งไม่ไหว จึงนอนลงไปเสียเลย
บนท้องฟ้ามีเมฆขาวอยู่สองก้อน ขาวเหลือเกิน ทว่ายังไม่ขาวเท่าเสิ่นอีหนิง เมื่อคืนนี้ เรือนร่างของเธอขาวผ่องดุจหิมะ นุ่มละมุนดั่งสายน้ำ ขาเรียวยาวโอบรัดเอวเขาไว้ โอบกอดเขาไว้อย่างแนบแน่นจนถอนตัวไม่ขึ้น
เขาสงสัยว่าบิดาผู้ให้กำเนิดของเธอจะเป็นชาวต่างชาติ อาจเป็นคนสหภาพโซเวียต เสิ่นอีหนิงจมูกโด่งตาคม ผิวขาว ฟันขาว จนไม่เหมือนคนผิวเหลือง
เสิ่นเว่ยจวินเอ่ยถาม “พี่หลิน พี่คิดอะไรอยู่?”
“ไม่ได้คิดอะไร” จี้จงหลินตอบส่งเดช
เสิ่นเว่ยจวินกล่าว “หรือพวกเราจะรีบไปให้เร็วขึ้นหน่อย ตอนเย็นฉันยังอยากรีบกลับมา ดื่มเหล้างานแต่งของอีหนิงสักจอก ดูพวกเขาแกล้งบ่าวสาวเข้าห้องหอ”
จี้จงหลิน “…” เขาสงสัยว่าเสิ่นเว่ยจวินจงใจพูดเช่นนี้ และจงใจอย่างเห็นได้ชัด