กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 24 คำคนช่างน่ากลัว
จี้จงหลินกวาดสายตามองเสิ่นอีหนิงตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วและดวงตาดำขลับแฝงรอยยิ้ม “เธอนี่เหมือนหมาเลิกม่านประตูจริง ๆ อาศัยแค่ปากล้วน ๆ”
“คุณเองก็อาศัยแค่ต่อยตีคนเหมือนกันนั่นแหละ” หว่างคิ้วงามของเสิ่นอีหนิงฉายแววอิดโรย สีหน้าเหนื่อยล้าจาง ๆ “เอะอะอะไรก็ลงไม้ลงมือ”
“เฮ้ นิสัยใจร้อนของผมนี่มัน!” จี้จงหลินแสร้งทำเป็นถลกแขนเสื้อ เสิ่นอีหนิงคร้านจะสนใจเขา จึงชิงเดินนำไปก่อน
จี้จงหลินสาวเท้าตามไป เสิ่นอีหนิงเอ่ยเสียงเบา “คำคนช่างน่ากลัว วันหน้าพวกเราอย่าเจอกันอีกเลย ดีต่อคุณ และดีต่อฉันด้วย”
อันที่จริงเธอไม่ได้ใส่ใจ ปากอยู่บนตัวคนอื่นควบคุมไม่ได้ คนว่างงานก็ชอบนินทาว่าร้าย ไม่อย่างนั้นคงอกแตกตาย เพียงแต่ตัวเธอเผอิญกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ถูกพูดถึงเท่านั้น พอผ่านไปสักพัก เรื่องคุยก็ย่อมเปลี่ยนไปเป็นคนอื่นเองตามธรรมชาติ