ตอนที่ 15 อีหนิงคนสวย

ตอนที่ 15 อีหนิงคนสวย

พอกินดื่มจนอิ่มหนำเดินออกมาจากภัตตาคารของรัฐ จี้จงหลินก็ไม่ลืมที่จะถามพนักงานว่า พรุ่งนี้เช้าเริ่มขายซาลาเปากี่โมง มีไส้เนื้อหรือไม่ ถ้าไม่มีไส้เนื้อ ขอแนะนำว่าควรต้องมี

พนักงานบอกว่าเริ่มขายตอนหกโมงครึ่งในตอนเช้า โดยทั่วไปจะขายหมดก่อนเจ็ดโมงครึ่ง ถ้าอยากกินต้องรีบมาต่อแถวแต่เช้า

เสิ่นอีหนิงแอบขำ ที่แท้นี่ก็คือหมาป่าตัวใหญ่ที่ตะกละเนื้อตัวหนึ่งนี่เอง ชอบกินเนื้อแถมยังผอม ไม่รู้เหมือนกันว่าเนื้อที่กินเข้าไปนั้นเอาไปโตที่ไหนหมด

ตอนค่ำฟ้ามืด ไม่มีไฟถนน เรือนรับรองอยู่ห่างจากภัตตาคารของรัฐไม่ไกล คั่นอยู่แค่ถนนสายเดียว จี้จงหลินเข็นจักรยาน เดินเคียงข้างเสิ่นอีหนิงมุ่งหน้าไปยังเรือนรับรอง

ทีแรกต่างคนต่างไม่พูดจา เดินไปอย่างเงียบ ๆ ก็นับว่าไม่ได้สนิทกันเท่าไร รู้จักกันแค่ครึ่งเดือนกว่าเท่านั้น และในช่วงครึ่งเดือนกว่านี้ ก็ไม่ได้เจอกันทุกวัน

หลังสิ้นเสียงปืนนัดนั้น บรรยากาศก็แปรเปลี่ยนไปอย่างเงียบเชียบ