ตอนที่ 14 หนังสือรับรอง

ตอนที่ 14 หนังสือรับรอง

ชายฉกรรจ์ที่ถูกยิงเสียเลือดมากจนหมดสติล้มลงกับพื้น แน่นิ่งไม่ไหวติง นอกจากเสิ่นอีหนิงแล้ว คนอื่นต่างก็รู้ดีว่าเขาไม่ถึงตาย กระสุนโดนแค่กระดูกสะบัก ยังห่างจากหัวใจอีกไกล

แต่เสิ่นอีหนิงไม่รู้นี่นา เธอคิดว่าตัวเองยิงคนตายเข้าแล้ว ใบหน้าจึงขาวซีดเผือด เหงื่อเย็นเหงื่อร้อนสลับกันผุดซึมเต็มแผ่นหลัง เปียกชุ่มเสื้อผ้าไปในชั่วพริบตา

จี้จงหลินสาวเท้าไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างกายเธอ เสิ่นอีหนิงยังคงค้างอยู่ในท่ายิงปืน เขาจึงคว้าปืนจากมือเธอมา ยื่นแขนออกไปดึงเธอเข้าสู่อ้อมอก เสียงปืนนัดนี้แทบจะทำให้เธอขวัญหนีดีฝ่อ ทั้งร่างสั่นเทาไม่หยุดราวกับคนเป็นโรคหลอดเลือดสมอง แววตาเหม่อลอยทึ่มทื่อ

ดูไม่ต่างจากท่าทางขลาดกลัวของเขาตอนไปแนวหน้าครั้งแรกแล้วต้องยิงปืนสังหารศัตรูสักเท่าไร

เธอเกาะไหล่เขาไว้ ร้องไห้กระซิก “ฉันฆ่าคนตายแล้ว ต้องติดคุกแน่ ฉันไม่อยากติดคุก คุณช่วยไปบอกตำรวจหน่อยได้ไหมคะว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ”