กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 9 หลี่หน้าปรุ
ตอนเที่ยงวัน จี้จงหลินกลับมาจากโรงเรียนพร้อมกับเสี่ยวเฉ่าและเสี่ยวเหมย ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เสี่ยวเหมยก็ส่งเสียงจ้อไม่หยุด เสิ่นเว่ยจวินเดินออกมารับ พลางทำท่า “จุ๊ ๆ” ส่งสัญญาณให้เงียบ แล้วเอ่ยว่า “อีหนิงกำลังนอนอยู่ พวกเธอเบาเสียงหน่อย”
เสิ่นเว่ยจวินให้เสี่ยวเฉ่าและเสี่ยวเหมยไปกินข้าวเองในห้องครัว ส่วนเขาดึงจี้จงหลินไปอีกทาง “หลี่ต้าโหยวมาแล้ว กำลังนั่งอยู่กับพ่อแม่ฉันในห้องด้านใน”
จี้จงหลินพยักหน้า “ฉันจะเข้าไปคุยกับเขาสักหน่อย”
เมื่อผลักประตูห้องด้านในเข้าไป ชายร่างกำยำคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงขอบเตียงเตา สวมหมวกสีเทาใบหนึ่งไว้บนศีรษะ
จี้จงหลินถึงกับชะงักงัน
ลวดลายดั่งประกายดาวระยิบระยับ เนื้อแก้มกระตุกพอง หน้าปรุเต็มไปด้วยรอยแผล สีผิวคล้ำเหมือนตับแพะ แก้มป่องราวกับกระเพาะหมู พอไปนั่งอยู่ตรงนั้น ดูกล้าแข็งข่มขวัญบ้านเรือนได้ยิ่งกว่าเทพวัชระหรือพระอรหันต์ในวัดเสียอีก