ตอนที่ 8 ร่องรอยเงียบงัน

ตอนที่ 8 ร่องรอยเงียบงัน

เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นอีหนิงยกกะละมังข้าวต้มออกมาจากห้องครัว จี้จงหลินก็ผลักประตูห้องฝั่งทิศตะวันออกออกมาพอดี

สายตาสองคู่ประสานกัน เธอส่งยิ้มให้เขา เขาก็พยักหน้าให้เธอ ราวกับรอยยิ้มนี้จะช่วยสลายความบาดหมางไปได้บ้าง

ประตูห้องฝั่งทิศตะวันออกเปิดอยู่ เสิ่นอีหนิงมองเข้าไปแวบหนึ่ง ด้านในมีเตียงไม้หนึ่งหลัง กว้างไม่มาก แค่เมตรกว่า ๆ โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว ข้างเก้าอี้คือกระเป๋าเดินทางของเขา ฝาปิดสนิท

พร้อมจะจากไปได้ทุกเมื่อ โดยไม่นำเมฆหมอกใด ๆ ติดตัวไป

เสิ่นอีหนิงวางกะละมังข้าวต้มลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็ก ตักข้าวต้มใส่ชามทีละใบ เช้าวันนี้เป็นข้าวสาลีข้าวสวย ข้าวใหม่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งขจรขจาย