เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ถังโส่วเต้าเชิดจมูกชี้ฟ้าเดินตรงไปหาเมิ่ง ท่าทางทะนงตนประหนึ่งนกยูงตัวหนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า “เมิ่ง! ยอมจำนนหรือยัง!”
เมิ่งกำสองหมัดแน่น ข่มกลั้นความคิดที่จะซัดถังโส่วเต้าสักหมัดเดียวเอาไว้ พลางแค่นเสียงหึออกมาคำหนึ่ง เสียงนั้นเย็นเยียบประหนึ่งเหมันต์เหน็บหนาวแห่งเก้าสวรรค์ ทำเอาถังโส่วเต้าหนาวสะท้านจนตัวสั่นเทา
“ฮึ! เป็นถึงเทพแห่งหิมะและเหมยเหมันต์แล้ววิเศษนักหรือ… สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้แก่เทพผู้หยั่งถึงขีดสุดอย่างข้าอยู่ดีมิใช่หรือไง?” ในน้ำเสียงของถังโส่วเต้าแฝงแววอิจฉาไว้ราง ๆ
เนื่องจากพลังเทพของถังโส่วเต้าไม่มีค่าสถานะ ทว่าเมิ่งคือ “เทพแห่งหิมะและเหมยเหมันต์” ในพลังเทพจึงมีค่าสถานะเหน็บหนาวสุดขั้ว เพียงแค่นเสียงหึออกมาคำเดียวจึงแฝงไอเย็นเยียบติดมาด้วย ทำให้ถังโส่วเต้าต้องเสียเปรียบไปเล็กน้อย