ตอนที่ 116 กระดูกขาวสุดขอบฟ้า

ประตูเมืองอันสูงตระหง่านอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทว่าบานประตูกลับปิดสนิท บนกำแพงเมืองที่สูงถึง 100 เมตรมีผู้คนขวักไขว่แออัด เห็นได้ชัดว่าวางกำลังทหารไว้อย่างแน่นหนา เสิ่นหงเฟยถอนหายใจเงียบ ๆ “ยังคงช้าไปอยู่ดี เช่นนั้นก็หลั่งเลือดกันสักหน่อยเถอะ!”

เสิ่นหงเฟยขยับเข้าใกล้ไปไม่กี่เมตร ลูกศรดอกหนึ่งก็พุ่งเฉียดข้างแก้มของเสิ่นหงเฟยไป ส่อเจตนาเตือนอย่างเต็มเปี่ยม

“คนข้างหน้า หยุดอยู่ตรงนั้น ลูกศรเมื่อครู่คือการเตือน หากก้าวมาข้างหน้าอีกครึ่งก้าว จะระดมยิงให้ตาย!”

เสิ่นหงเฟยหยุดฝีเท้า โคจรวิชาสิงห์คำรามแล้วตะโกนลั่น “ในเมืองเกิดการจลาจล พวกเราคืออาจารย์และนักศึกษามหาวิทยาลัยปีกกระบี่ อยากจะออกไปหลบภัยนอกเมือง หวังว่าท่านกองกำลังป้องกันเมืองจะเปิดประตูเมืองให้พวกเราผ่านไป”