กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
เสี่ยวจงยิ้มพลางลูบศีรษะของแม่มดน้อย เอ่ยว่า “พี่ชายเสี่ยวจงอาจทำให้เป็นจริงไม่ได้แล้ว เสี่ยวจงเหนื่อยเหลือเกิน เสี่ยวจงอยากนอนหลับ…” พอกล่าวจบ มือของเสี่ยวจงก็ค่อย ๆ ทิ้งลง
“เริ่มใช้งานโหมดจำศีล… เริ่มใช้งานโหมดจำศีลล้มเหลว คำเตือน: ระบบเกิดการพังทลาย…”
ดวงตาของเสี่ยวจงค่อย ๆ ปิดลง นับแต่นั้นก็ไร้ซึ่งสรรพสำเนียงใดอีก
“เสี่ยวจง!”
“พี่ชายหัวเหล็ก!”
เสิ่นหงเฟยเพรียกหาไม่ขาดสาย หลัวของเสี่ยวจงจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันไร้ขอบเขต แว่วได้ยินเสียงเพรียกหา ทว่าไม่อาจขยับเคลื่อนไหวได้ “น่าเสียดาย ยังขาดก้าวสุดท้าย ก้าวนี้คงต้องให้เสี่ยวเฟยทำให้สำเร็จแล้ว เช่นนั้นฉันก็… นอนหลับให้สบายสักตื่นเถอะ…”