กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
นัยน์ตาของแม่มดน้อยทอประกายดาวดวงเล็ก ๆ พลางเอ่ยว่า “จริงหรือ?”
เสิ่นหงเฟยเหลือบมองเวลาแล้วกล่าวว่า “แน่นอน อีก 1 ชั่วโมงพวกเราก็ออกเดินทางแล้ว”
“ฉันจะไปบอกพี่ชายหัวเหล็ก”
เสิ่นหงเฟยพักผ่อนไป 1 ชั่วโมง เรี่ยวแรงฟื้นฟูกลับมาบ้าง ไม่เหนื่อยล้าขนาดนั้นแล้ว เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้ถึงจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหล่อเหลา เสี่ยวจงและแม่มดน้อยยืนอยู่ด้านหลัง แม่มดน้อยเห็นเสิ่นหงเฟยส่องกระจกไม่หยุดก็เอ่ยอย่างหมดความอดทนว่า “พอแล้ว พี่ชายเสี่ยวเฟย กระทั่งกระจกยังบอกว่าพี่หล่อแล้ว ไม่ต้องส่องอีกแล้ว”