กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
เสิ่นหงเฟยกับเฟิงหลานตกใจขึ้นมาพร้อมกัน
“หลิงงั้นหรือ?” เสิ่นหงเฟยตกใจอย่างยิ่งในใจ
“เป็นไปได้อย่างไร? นางมองออกถึงสถานะของข้าได้อย่างไร!” ความตระหนกในใจของเฟิงหลานทวีจนไม่อาจเทียบเปรียบ
เมื่อเห็นแม่มดน้อยมองทะลุสถานะของตน เฟิงหลานจึงไม่ปิดบังซ่อนเร้นอีกต่อไป นางเอ่ยกับเสิ่นหงเฟยด้วยความรู้สึกขออภัยเล็กน้อย “ตรงนี้พูดคุยไม่สะดวก พวกเราหาที่สนทนากันอย่างละเอียดเถอะ”
ภายในคาเฟ่อันเงียบสงบแห่งหนึ่ง พวกเสิ่นหงเฟยทั้ง 3 คนเปิดห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง
เสิ่นหงเฟยจิบกาแฟร้อนกรุ่นคำหนึ่ง แม้สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นชุดตัวเลข แต่รสชาติกลับไม่ต่างจากในโลกวัตถุแม้แต่น้อย
“พูดมาเถอะ เรื่องที่เจ้า… เป็นหลิงตนนี้มันเป็นมาอย่างไร? ทำไมถึงมาหาข้า” เสิ่นหงเฟยเอ่ยถาม