กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
แม่มดน้อยจูเลียตร้องตะโกน “ฮ่าววู” ฉีกหนังสือประดับออกทีละหน้าแล้วโยนกระจัดกระจายไปทั่ว หมอนหนุนขนห่านใบหนึ่งถูกนางทำให้ขาด ขนห่านจึงปลิวเกลื่อนกลาดเต็มห้อง
เสี่ยวจงที่อยู่ด้านข้างเห็นเสิ่นหงเฟยเปิดประตูเข้ามา ก็แบมือออกทั้งสองข้าง พลางทำหน้าจนปัญญา
เสิ่นหงเฟยก้าวเท้าปราดเดียวก็มาถึงข้างกายแม่มดน้อย แย่งหนังสือประดับเล่มนั้นมาแล้วโยนทิ้งไปด้านข้าง จับตัวแม่มดน้อยวางลงบนตัก ยกมือขวาขึ้นแสร้งทำท่าขึงขังฟาดลงไปทีหนึ่ง “ยังจะก่อกวนอีกไหม! ยังจะซนอีกไหม!”
“ฮือ ๆ ๆ… จูเลียตรู้ตัวว่าผิดแล้ว อย่าตีจูเลียตเลยนะ…”
เสิ่นหงเฟยให้แม่มดน้อยยืนตรง ใช้นิ้วมือชี้ไปที่จมูกของนางพลางกล่าวว่า “วันหน้าห้ามทำเช่นนี้อีก เป็นเด็กผู้หญิงต้องอยู่นิ่ง ๆ เรียบร้อยหน่อย”