เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
มือของเหราจินจินที่ถือถ้วยน้ำชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วน
เสี่ยวจงที่อยู่ด้านหลังเอียงคอ มองเสิ่นหงเฟยทีหนึ่งแล้วมองผู้หญิงคนนั้นทีหนึ่ง วงจรสมองหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง นับตั้งแต่เจ้านายพบผู้หญิงคนนี้ มันก็สแกนพบว่าสภาวะภายในร่างของเจ้านายไม่ปกติ
“เอ่อ คือว่า เสี่ยวจง ไปเอาถ้วยน้ำมาอีกใบสิ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นหงเฟย เสี่ยวจงก็ก้าวเท้าเดินไปเอาถ้วยน้ำที่แผนกเสบียง
เสิ่นหงเฟยแอบดีใจอยู่ในใจ คิดในใจว่า “นี่นับว่าเป็นการจูบทางอ้อมหรือเปล่านะ?”
เหราจินจินหน้าแดงระเรื่อ ค่อย ๆ วางถ้วยน้ำลง กระแอมเบา ๆ สองสามที แล้วเริ่มสนทนาเรื่องงานกับเสิ่นหงเฟย
ทันทีที่เข้าสู่สภาวะการทำงาน เหราจินจินก็ละทิ้งทุกสิ่ง แล้วเริ่มถกเถียงเรื่องงานกับเสิ่นหงเฟยอย่างตรงไปตรงมาด้วยทัศนคติที่บริสุทธิ์และรอบคอบรัดกุม