กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 165 จูบลา
หลีม่านกำดอกเอเดลไวส์ในกลางฝ่ามือขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ
ในใจมีคลื่นลมปั่นป่วน แต่สีหน้าภายนอกกลับสงบนิ่ง เพียงเหลือบตามองผู้ชายคนนั้น
เขาก็กำลังมองหิมะบนท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างเงียบ ๆ
ร่างสูงใหญ่ตรงตระหง่านนั้น ในยามค่ำคืนที่รอบกายล้วนเป็นทะเล แค่เงยหน้าก็เห็นดวงดาว เขาไม่มีออร่าอันทรงพลังที่ทำได้ทุกสิ่งต่อหน้าผู้อื่นอีกแล้ว ออร่าที่ราวกับจะสะสางความทุกข์ยากทั้งปวงให้ทุกคนได้ และใช้สองแขนค้ำฟ้าไว้ตลอดไป
เขาถอดเกราะ “มีดแทงไม่เข้า ปืนยิงไม่ทะลุ” ออก ราวกับคนสองหน้าที่ในที่สุดก็ได้กลับมาเป็นตัวเอง
ยามนี้จันทร์กระจ่างสาดแสง เขาอ่อนโยนราวสายลมและจันทร์กระจ่าง แต่กลับโดดเดี่ยวอ้างว้างเช่นนั้น
หลีม่านไม่กล้ามองซ่งชิงเฉินในสภาพเช่นนั้นอีก