เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 มีหญิงงามผู้หนึ่ง: หว่านเอ๋อร์
ท้ายที่สุดถานมู่จือก็ไม่ทันเครื่องบินเที่ยววันนั้น
แต่ก็ได้อะไรมาบ้าง เขากับลั่วจื่อเชียนทะเลาะกันจนกระจ่างไปเลย
ลั่วจื่อเชียนเย้ยเขาว่าเป็น “หมาหัวเงินหัวทอง” ที่สืบดักทางไว้ล่วงหน้าว่าตระกูลซ่งจะไปทางไหน ตระกูลเหลียงจะมั่งคั่งเพียงใด แล้วยังป่าวประกาศเสียงดังว่าจะเป็นลูกเขยตระกูลซ่งให้ได้ เพื่อทะลวงเส้นลมปราณเริ่นตูแห่งอนาคตของตัวเอง
ซ่งชิงอวี้เป็นเพียงหมากที่ช่วยให้เขาไต่ขึ้นไป หน้าด้านพอจะแสร้งทำเป็นความรักได้เท่านั้น คำเดียว: ไสหัวไป
ฝ่ายถานมู่จือก็ถากถางเขาว่าเป็น “คนนอกประตู” ตัวอยู่ในโลกปฐพีเมืองหลู่เฉิง ยังคิดจะมาแบ่งชามซุปที่เมืองราชาอีกหรือ? คิดว่าตัวเองแส้ยาวแค่ไหน? ก็คู่ควรแค่สี่คำว่า “แส้ยาวเอื้อมไม่ถึง” เท่านั้น ตามองได้สูง แต่ก็เป็นเพียงกบในกะลาที่เอาแต่ฝันกลางวัน สามคำ: กลับไปซะ