เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 ลูกแกะ
ส่งหลีม่านกลับไปแล้ว
ซ่งชิงเฉินยังคงนั่งตัวตรงอยู่ในห้องพักที่ตกแต่งแบบโบราณ จิบน้ำชาอย่างเงียบสงบ
ช่างให้ความรู้สึกสุขุมเยือกเย็นราวกับต่อให้ภายนอกจะเกิดคลื่นลมแปรปรวนเพียงใด ตัวเขากลับยังคงสงบนิ่งมั่นคงดุจภูเขาไท่ซาน
ประตูเปิดออก สายลมพัดผ่านช่องทางเดินตามเข้ามา
ควันสีม่วงที่ลอยอ้อยอิ่งขึ้นมาจากเตากำยาน บิดเกลียวราวกับขนมเกลียวสะบัดพริ้วเบา ๆ สองสามที
ซ่งชิงเฉินไม่ได้เงยหน้าขึ้นแม้แต่น้อย เพียงใช้น้ำชาลวกถ้วยดินจื่อซา รินจนเต็ม แล้วเลื่อนไปทางด้านหนึ่งของถาดชา
มือของชายคนหนึ่งยื่นเข้ามา บนข้อมือสวมนาฬิกาข้อมือรุ่นเดียวกับซ่งชิงเฉิน เขาหยิบถ้วยชานั้นขึ้นมาแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด
ซ่งชิงเฉินส่งเสียงหัวเราะในลำคอ “นายคงกระหายน้ำจริง ๆ สินะ” ชาดี ๆ มิใช่ว่าต้องค่อย ๆ ลิ้มรสหรอกหรือ