เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 148 ทับทิมแดง
พอเซิ่งอวิ๋นพูดประโยคนั้นจบ ทั่วทั้งห้องพักก็พลันเงียบสงัดจนน่ากลัว
สีหน้าของอันเยว่เย็นเยือกและขึงขังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ดวงตากลมโตกวาดมองเซิ่งอวิ๋นอย่างเฉยชา ก่อนจะเหลือบผ่านฟางอี๋ที่ “สองหูไม่รับรู้เรื่องราวภายนอก” อยู่ด้านข้าง แววตาดุดันวาบผ่านก้นบึ้งดวงตาไปชั่วครู่
“ทำไมต้องทำหน้าบึ้งด้วยล่ะ” เซิ่งอวิ๋นเดินเข้ามาพลางยิ้ม “แม่หลีคนนั้น…”
“เซิ่งอวิ๋น ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉือเว่ยบอกให้โทรหาเขาหลังกล่าวสุนทรพจน์เสร็จ เธอเงียบสักประเดี๋ยวเถอะ”
สีหน้าของเซิ่งอวิ๋นดูเก้อกระดาก เธอแค่นเสียงหึเบา ๆ คำบ่นยังไม่ทันพรั่งพรูจนจบก็จำต้องหุบปากลง
อันเยว่ต่อสายหาคนขับรถ ทว่าเสียงที่เอ่ยออกไปกลับเป็นน้ำเสียงออดอ้อน
“มารอฉันที่ทางเข้าหลักของห้องพักนะ เหนื่อยนิดหน่อย จะกลับไปพักผ่อนก่อน”