เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 140 ไม่ทันตั้งตัว: ม่านม่านชอบไหม?
หลีม่านส่งข้อความหาโจวอวี้ “มารับฉันที่ลานชมวิวที”
โจวอวี้ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบเดินตรงไปยังลานชมวิว พลางพิมพ์ตอบกลับเธอ “ไปเดี๋ยวนี้แหละ”
ยามที่โจวอวี้ไปถึง ลานชมวิวอันกว้างใหญ่มีเพียงแผ่นหลังบอบบางของหลีม่านที่ยืนหันหน้าเข้าหาท้องฟ้าราตรีอันงดงาม เปี่ยมด้วยความรู้สึกสุญญวิญญาณ ทว่ากลับไม่ดูโดดเดี่ยวเลยสักนิด
“อยู่คนเดียวเหรอ?” โจวอวี้เดินเข้าไปแล้วสะกิดหลีม่านเบา ๆ
“ก็ยังมีเธออยู่นี่ไง” หลีม่านหันกลับมายิ้ม ในวินาทีนั้น เมื่อได้เห็นใบหน้ากลมเล็กแสนคล่องแคล่วกับผมสั้นของโจวอวี้ เธอก็รู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ
“โจวอวี้ มีเธออยู่ ฉันก็ไม่เหงาแล้ว”
ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันกลับไปยังห้องโถง
เย่จวินอี้กลับมานั่งที่เดิมตั้งแต่สิบกว่านาทีก่อนแล้ว เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง